Kendine Geç Kalma

ASIL MESELE

Namaz kılanlardan olup da veyl edilmek, kalıpla külfete girip, kalple ülfete erememek, muhlis olmalıyken, kapıdan dönüp müflis olmak; ziya ile huzur bulmak varken, riya ile huzuru ıskalamak, tarifi olmayan bir kayıp, koca bir hüsran... Secdeye varıyorsun, kıyamı, rükûyu yaşıyorsun ama heyhat... Sevgili Peygamberimiz (s.a.s.), “Din samimiyettir.” (Müslim, Îmân, 95) buyuruyor. Samimiyet... Ne yaparsan yap ama karşılığını yalnızca Allah’tan bekleyerek yapmak. Kalbinin amelle tam anlamıyla buluşması. Kalbin amele, amelin kalbe denk düşmesi. Nefsin kök salmış arzularını, söküp atmak kalpten. Kalbi diriltmek. “...Namazı dosdoğru kılın ve Allah’a karşı gelmekten sakının...” (En’âm, 6/72) ayeti gereği, namazı ikame etmek, yani dinin direği olan namazı dosdoğru kılarak, direkleri doğrultmak. Harabat ehlinden olmamak için sapasağlam kılmak namazı... Dirilmiş bir kalple, doğrulmuş bir namazla, rıza-i ilahinin lütfunu aramak... Samimi bir duruşla hakiki manada namaz kılmak... Namaz kılmakla, namazı ikame etmek arasındaki farkı bilmek! Peki bu nasıl bilinecek? “...Şüphesiz namaz, Allah’a derinden saygı duyanlardan başkasına ağır gelir.” (Bakara, 2/45)

Ya kalkan olarak tavsif edilen oruç? Kalkan varsa oklar var, taraflar varsa muharebe, muharebe varsa kazanan ve kaybeden... Kazanmak; süfli arzulara davetiyeleri türlü türlü olan nefse galebe çalmak, şeytanın ve nefsin oklarından korunmak. Oruç bir mümin için, tam bir muharebe ve muhasebe değil midir öyleyse. Kazananı kaybedeni olan bir muharebe. Şeytanın ve nefsin oklarından yara almadan yol alma hâli. İnsan en çok kendini zor zamanda tanır ya yapabildiklerini ve yapamadıklarını... İnsana, kalkanın ayna olduğu ibadettir de aynı zamanda oruç. Kendiyle tanışır oruçlu insan. Azlarla ve ihtiyacı olanla yetinebildiğinde, nefsiyle verdiği mücadelede benliğini fark ettiğinde, üzerindeki tozu pası silkeleyip asıl kendine erdiğinde işte o zaman kazanan olur insan. Aç kalmaktan öte bir mana vardır oruçta. Allah için sustum, Allah için sabrettim, nefsimi elinde tutan Rabbimle birlikte, kendime döndüm diyebilmektir... “Oruç tutan nice kimseler vardır ki oruçtan nasibi sadece aç kalmaktır.” (İbn Mace, Sıyâm, 21) İşte tam da burada bahsi geçen o nice kimselerden olmamak için, orucu emanet almaktır asıl mesele.

Mal da insana emanet, mülk de, mülkün zannettiklerin de. Vermek mesele sanılır oysa asıl mesele nasıl ve niye verdiğinde? Biri görse alan incinir sanılır, oysa veren el incinir alandan önce. Yokuşun başına erişmek nedir bilirsin. Tam vardım dediğin anın duygusu bir başkadır, sarar bütün benliğini. Benim emeğim, benim çabam, benim eserim, benim benimler çınlar kulaklarında. O duygu, o haz öyle dizginsizdir ki, o hâl öylece yokuşun başından eder insanı. Gerisin geriye savurur. Vermenin hazzı da veren olmak da değildir öyleyse asıl mesele, veren olmayı lütfeden Rabbe şükrü eda sırrındadır. En sevdiklerini, en sevdiğin için vermektir, zaten senin olmadığının bilgisiyle...

Bir de kutlu şehrin kapısından girebilen davetli bahtiyarlara nasip olan hac var ki tariflere sığmayan… Geri kalan ömrün nefesine hacılık vasfı giydiren, zorluğu güzelliğinde, güzelliği zorluğunda olan. Öyle bir ibadet ki sabır ile dokunur kumaşı, ihlas ile giyilir. Coşkusu bir başkadır, insan seli, duygu seline karışır. İbadetin lezzeti mübarek beldenin muştusuyla bereketlenir. Veda sonrası ise bir ömürlük hasrettir, özlemdir. Mübarek hac yadına düştü mü ılık ılık bir sevinç pınarı coşar içinde. Hacda verilen sözler, ahidler gelir yadına sonra. Hacdan dönüş neye dönüştür sahi? Asıl mesele de orada başlar. Hac bitmemiş, samimiyet sınavı başlamıştır artık.

Hasılıkelam, ibadet yaklaştırır, mukarreb eyler abid olanı. Rabbin rahmet sağanağı altında sırılsıklam eder, en kurak yanlarına derman olur, yalnızlıkları koca bir dost halkasına dönüşür. Her ne var ise şifa olacak yanı başında bulur, Rabbin huzurunda sıcacık eyler üşüyen ruhları...Asıl mesele derman olacak, şifa verecek, feraha kavuşturacak yakınlığı bulmaktadır.